Hamowanie wydaje się czynnością tak prostą, że trudno w niej szukać złożoności. Noga na pedał, siła na klocki, klocki na tarcze, pojazd zwalnia. Ten model działał przez większość historii motoryzacji i wciąż jest mentalnym obrazem, z którym gro kierowców podchodzi do swojego układu hamulcowego.

Szkolenie z eco-drivingu kończy się zwykle optymizmem. Kierowcy wychodzą z sali z głowami pełnymi zasad, wykresami spalania na różnych prędkościach i przekonaniem, że zmiana nawyków to kwestia tygodnia. Potem wsiadają do ciągnika siodłowego, wyjeżdżają na trasę Kraków–Bratysława z pełną naczepą i po pierwszym podejściu pod słowacką Przełęcz Dukielską rozumieją, że teorie mają swoje granice.

Przez długie lata branża transportowa szukała oszczędności tam, gdzie były najmniej widoczne: w aerodynamice naczep, algorytmach zarządzania flotą, ogumieniu o obniżonych oporach toczenia. Inżynierowie liczyli dziesiąte części procentu. Tymczasem największa zmienna pozostawała niemal nienaruszona – człowiek za kierownicą, który w zależności od nawyków i dnia tygodnia potrafi uczynić z identycznych pojazdów, jadących tą samą trasą, […]